روزگاری از برج طغرل که برای جهت‌یابی استفاده می‌کردند تا برج‌های آرامگاهی مثل شبلی و علاءالدوله، مرتفع‌ترین بناهای تاریخی پایتخت و اطراف آن به‌عنوان برج‌های زمان خود شناخته می‌شدند؛ هرچند این سازه‌ها شباهتی به تصویر ذهنی امروز ما از برج‌ها نداشته و ندارند. مثلا رویای ناصرالدین‌ شاه برای ساخت بنایی اروپایی و بلند به ساخت شمس‌العماره منتهی شد و مقبره زرتشتیان در شهرری بعدها «نقاره‌خانه» نام گرفت. حالا برخی از برج‌های مدرن و سر به آسمان کشیده گذشته پایتخت، به مقصدی برای گشت و‌گذار تبدیل شده‌اند که می‌توانید با حضور در آنجا اوقات متفاوتی را سپری کنید.

برج آزادی

برج آزادی نخستین نماد پایتخت معرفی کشورمان محسوب میشود که سال ۱۳۴۹ ساخته شد و معماری آن تلفیقی از معماری هخامنشی ساسانی و اسلامی است.
برجی با معماری تلفیقی قوس بیضی شکل برج نمادی از طاق کسری است و کاشیکاری فیروزه ای از دوره صفوی و شیارهای بالای برج از بادگیرهای یزد اقتباس شده اند که در کنار نمادهای معماری مدرن و ساختار بتنی جذابیتی دو چندان به برج آزادی بخشیده اند. آبنما و فواره های میدان نیز نمودی از باغهای ایرانی هستند. رسمی سازی های بین این دو قوس از گنبد مساجد ایران الهام گرفته است. برج آزادی سال ۱۳۵۳ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.

محوطه زیرین برج آزادی به نگارخانه موزه کتابخانه سالنهای دانستنیها و ایران شناسی …. اختصاص دارد. با توجه به تعداد زیاد سالن ها و موزه های طبقه زیرین برج می توان به این نتیجه رسید که همه فضاهای موجود طوری طراحی شده اند که بیشتر جنبه نمایشگاهی داشته باشند.

سالن ایران شناسی به منظور آشنایی با ویژگی های اقلیمی فرهنگی و اقتصادی استانهای مختلف ایران شکل گرفته است. گذرگاه پیشینیان پس از سالن ایران شناسی قرار دارد و شامل چندین ویترین است که به نمایش دوره ای اشیای مختلف تاریخی و آثار هنرمندان اختصاص یافته است.