توسعه محرومترین نقاط ایران با ادویه گردشگری
مریم محرمی
دیدشهر: گسترش عدالت اجتماعی جزو بند ۱۲ اصل سوم است که در اهداف پیشبرد اهدافی که در قانون اساسی جمهوری اسلامی بیان شده است.
اصل قانون می گوید: دولت موظف به پیریزی اقتصاد عادلانه بهمنظور رفع فقر و برطرف ساختن نیازهای اساسی مانند مسکن، خوراک، بهداشت و آموزش است. که از نمونه های ان می توتن برنامههایی مانند هدفمندسازی یارانهها، بیمه سلامت همگانی، مسکن مهر، یا بستههای معیشتی که برای اقشار کمدرآمد طراحی شدهاند، تلاشهایی در راستای اجرای این بند قانون اساسیاند.
یکی از اصولی که می تواند برای محرومیت زدایی مناطق کمک کرده و عدالت توسعه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و…. را به ارمغان بیارود تخصیص بودجه به مناطق محروم برای توسعه گردشگری است.
توسعه گردشگری در مناطق محروم، نه تنها به شکوفایی اقتصادی این نواحی کمک میکند بلکه راهی هوشمندانه برای توزیع عادلانه ثروت و افزایش تعاملات فرهنگی در کشور به شمار میرود. در سالهای اخیر، یکی از دغدغههای اصلی سیاستگذاران حوزه گردشگری و توسعه منطقهای، تخصیص هوشمندانه بودجه به مناطق کمتر برخوردار بوده است؛ چرا که این مناطق، اغلب دارای ظرفیتهای بکر و دستنخورده گردشگریاند اما بهدلیل نبود زیرساختهای مناسب، از دید سرمایهگذاران و گردشگران پنهان ماندهاند.
مزایای تخصیص بودجه به مناطق محروم
سرمایهگذاری در زیرساختهایی همچون جاده، اقامتگاه، مراکز اطلاعرسانی، امکانات بهداشتی و فضای دیجیتال (اینترنت و تبلیغات آنلاین) میتواند منطقهای محروم را به مقصدی پرطرفدار تبدیل کند. با جذب گردشگر، فرصتهای شغلی جدید خلق میشود و صنایع دستی، محصولات محلی و فرهنگ بومی نیز به بازارهای گستردهتری دست مییابند.
چالشها و راهکارها
در کنار فواید متعدد، اجرای این سیاست نیازمند شفافیت در تخصیص منابع، نظارت مستمر و مشارکت فعال جامعه محلی است. استفاده از بودجه در پروژههایی که بر اساس نیازسنجی واقعی، امکانسنجی اقتصادی و پتانسیلهای فرهنگی طراحی شدهاند، موفقیت طرح را تضمین میکند. همچنین آموزش مردم محلی برای مدیریت بومگردی، خدمات گردشگری و بازاریابی نیز باید بخشی از این بودجه باشد.
در دهههای اخیر، توسعه ناعادلانه زیرساختها باعث شده برخی از مناطق کشور با وجود ظرفیتهای غنی در گردشگری، همچنان در حاشیه باقی بمانند. این در حالی است که تخصیص هدفمند بودجه دولتی به مناطق محروم برای توسعه گردشگری، میتواند تحولی بنیادین در این نواحی ایجاد کند. چنین اقدامی، نهتنها در راستای عدالت اجتماعی است، بلکه ابزاری استراتژیک برای تحریک اقتصاد محلی، حفظ فرهنگ بومی، جلوگیری از مهاجرت و اشتغالزایی پایدار به شمار میرود.
چرا باید به توسعه گردشگری در مناطق محروم بودجه اختصاص داد؟
-
افزایش اشتغال محلی:
در بسیاری از مناطق محروم، فرصتهای شغلی محدود است. گردشگری میتواند اشتغال مستقیم در بخشهایی مانند اقامتگاههای بومگردی، راهنمایی تور، صنایع دستی و حملونقل محلی ایجاد کند. -
تقویت اقتصاد غیرنفتی:
وابستگی به درآمدهای نفتی یکی از چالشهای اصلی اقتصاد ایران است. گردشگری یکی از مهمترین راهکارهای توسعه اقتصادی پایدار و مستقل از منابع زیرزمینی است. -
کاهش مهاجرت روستایی:
با فراهم شدن فرصتهای درآمدزایی از طریق گردشگری، بسیاری از روستاییان و جوانان ترجیح میدهند در زادگاه خود بمانند و به کارآفرینی محلی روی بیاورند. -
احیای فرهنگ بومی و صنایع دستی:
گردشگران بهدنبال تجربههای اصیل و فرهنگیاند. حمایت مالی از این مناطق، به حفظ زبان، پوشش، موسیقی و صنایع دستی محلی کمک میکند.
چالشهای موجود در تخصیص بودجه
-
نبود شفافیت در فرآیند تخصیص:
گاه بودجههای اختصاصیافته صرف پروژههای غیرضروری یا بدون اولویت واقعی میشود. -
نبود هماهنگی میان دستگاههای اجرایی:
توسعه گردشگری نیاز به تعامل وزارت میراث فرهنگی، استانداریها، شهرداریها و بخش خصوصی دارد. -
بیتوجهی به مشارکت جامعه محلی:
بدون جلب اعتماد و مشارکت ساکنان بومی، هیچ پروژه گردشگری موفق نخواهد بود.
نمونههای موفق از تخصیص بودجه به گردشگری در مناطق محروم
استان سیستان و بلوچستان
یکی از نمونههای شاخص است. با سرمایهگذاری در زیرساختهایی مانند جادهسازی، توسعه اقامتگاههای بومگردی و تبلیغات دیجیتال، مناطقی مانند روستای تنگه رغز یا کوههای مینیاتوری چابهار به مقاصد نوظهور گردشگری بدل شدهاند.
هرمزگان و جزایر جنوبی
جزایری چون هرمز و هنگام که پیشتر با کمبود امکانات رفاهی مواجه بودند، اکنون به لطف بودجهریزی هدفمند شاهد رشد مراکز اقامتی بومی، فروش صنایع دستی زنان جزیره و ورود سرمایهگذاران گردشگری هستند.
کردستان و کرمانشاه
با حمایت از گردشگری فرهنگی، شهرهایی مانند سنندج و پاوه توانستهاند با معرفی موسیقی، رقص و معماری اصیل خود به گردشگران داخلی و خارجی، درآمدزایی و اشتغالزایی موثری داشته باشند.
استان گلستان و ترکمنصحرا
با توجه به اختصاص بخشی از بودجههای استانی به توسعه زیرساختهای گردشگری عشایری و نمایش آیینهای بومی ترکمنها، این مناطق به یکی از نقاط جذاب گردشگری فرهنگی تبدیل شدهاند.
راهکارهایی برای اثربخشی بیشتر بودجههای گردشگری در مناطق محروم
-
اولویتبندی پروژهها بر اساس مطالعات امکانسنجی
تخصیص بودجه باید بر اساس پتانسیل واقعی مناطق و نیازهای اساسی گردشگران انجام گیرد. -
آموزش و توانمندسازی جوامع محلی
بودجه باید صرف آموزش ساکنان محلی در زمینههای گردشگری، خدمات مشتری، بازاریابی و مدیریت شود. -
ایجاد مشوقهای سرمایهگذاری برای بخش خصوصی
دولت میتواند با اعطای تسهیلات، معافیتهای مالیاتی و تضمین سود، سرمایهگذاران را به ورود به مناطق محروم ترغیب کند. -
استفاده از فناوریهای نوین
توسعه پلتفرمهای گردشگری دیجیتال، تبلیغات آنلاین و نقشهبرداری هوشمند به جذب گردشگر کمک شایانی میکند.
